|
Het komt niet zo heel vaak voor, maar de behoefte om een hengel ter hand te nemen is even wat minder. Mijn vierde wortelkanaalbehandeling in betrekkelijk korte tijd is hier de oorzaak van. Ik gebruik de vrijgekomen tijd om het één en ander aan hengelsportervaringen in tekst om te zetten. De laatste weken is er begrijpenlijkerwijs veel tijd in visdagen verdwenen en wat minder aan het bijhouden van deze website. Er zijn al weer enkele dagen geweest waaraan ik met veel plezier terugdenk. Tijd om ze met jullie te delen.
Mijn roofvisseizoen begon niet op de laatste zaterdag van mei. Door sport- en familieverplichtingen bleven de hengels zelfs het gehele weekend onaangeroerd. Nu heb ik momenteel wat vrijheden bij het invullen van mijn werkweek en dat zorgde ervoor dat ik de maandag na het openingsweekend vrij kon houden voor een dag op het water.
In de week voorafgaande aan deze visdag volgde ik met grote interesse de weersberichten op tv én internet en tot mijn grote vreugde wezen die allemaal op uitstekende snoekomstandigheden: half bewolkt, een graadje of 18 en een westenwind kracht drie. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.
We zouden vroeg vertrekken zodat we voor zonsopkomst al konden vissen. Om die reden stond ik om kwart over drie in de ochtend met een verlopen kop mijn potje koffie te zetten. Eigenlijk ben ik wel gehecht aan mijn nachtrust, maar voor een dag vissen kan je mij dus écht midden in de nacht wakker maken! Ik word door Joop opgehaald en samen rijden we richting Michel. We vissen met 3 man uit de boot vandaag.
Bij het water aankomen in alle vroegte heeft altijd iets speciaals, zeker als het laatste bezoek alweer even geleden is. De zon nog achter de horizon, de kabbel op het water, je hoort de vis haast roepen.
Met het nodige glibberwerk op de gladde helling stappen we in de boot en varen het grote water op. De aantrekkingskracht van dit type viswater wordt met het jaar groter en hoewel beetje bij beetje het mysterie ontrafeld wordt, blijft de magie bestaan. Grenzen zijn er niet, alles is hier mogelijk. Niet dat het nu altijd een vetpot is, maar het feit alleen al dat de volgende aanbeet zomaar ineens kan leiden tot die ene vis uit sportvissersdromen, maakt het bevissen van groot water een verslavende visserij.
We zijn alleen op het water en vele kilometers liggen nog voor ons. Zodra het begin van het plantenbed opdoemt en we lange slierten doorgroeid fonteinkruid onder de boot zien doorschuiven, weten we dat we nu écht mogen.
Ik begin met mijn half afgekloven Striker van Rob Kraaieveld. Afgekloven is eigenlijk niet eens het juiste woord aangezien de verf er met hele stukken tegelijk afbladdert. Waar ooit een prachtig bruine paintjob te zien was -Rob Kraaieveld staat bekend om zijn kunstwerkjes- is nu enkel nog kaal kunststof zichtbaar. Kennelijk heeft de verf niet goed kunnen hechten op de body, waardoor er weinig voor nodig was om deze jerkbait weer kaal te krijgen. Gelukkig is dit probleem nu opgelost en ligt er op dit moment, bij het schrijven van dit artikel, een prachtig afgewerkte Striker voor mij. Eric de Lange heeft hem voorzien van een regenboog forel print onder een paar lagen E-tex, dus die kan weer even mee. Nog bedankt Eric!
Michel hangt zoals wel vaker een Bössel in de speld en laat de jerkbait zijn truckje doen. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat hij als eerste een vis mag noteren. Geen grote, maar het geeft de burger moed. Laat ik trouwens maar direct melden dat ik niet bij elke vis ga vertellen hoe de aanbeet tot stand kwam, hoe mooi krom de hengel ging (tot in het handvat!) wat een wervelende dril dit alles opleverde en nog meer van dit soort fabelachtige vertellingen. We vingen deze dag met z'n drieën twaalf snoeken en als ik dat geintje even zoveel keer zou gaan herhalen in één artikel dan wordt het wat saai voor de lezer. We doen het wat anders dit keer.
Vissen kan soms taai zijn, vissen op groot water kan echter zéén taai zijn. Je kunt de dan leuk beginnen met een mooie vis of een paar stevige aanbeten, om de rest van de dag verder geen stootje meer te krijgen. Andersom is echter ook mogelijk: je vist de hele dag zonder actie en dan opeens gaat het compleet los en lijkt het wel een veldslag onder water. Je weet dat dit mogelijk is en je bent het aan jezelf verplicht om iedere worp die je maakt geconcentreerd binnen te vissen. Je weet namelijk nooit wanneer de snoek aan tafel gaat en mocht ze aanschuiven dan wil jij natuurlijk degene zijn die het diner serveert!
Joop wisselt veel vandaag. Alsof hij zijn draai nog niet helemaal gevonden heeft. Haast ieder beschikbaar stukje kunstaas gaat een keer te water, zo ook zijn spinnerbait van -als ik mij niet vergis- Tom's Bucktails. Nu vindt een spinnerbait over het algemeen zijn eigen draai wel, zeker als deze in de nabijheid van fonteinkruid wordt gevist. Het blad maait zich met speels gemak een weg tussen de slierten door zonder dat de enkele haak versierd wordt met groenvoer. Aan het eind van een drift heeft een mooie tachtiger het voorzien op de spinnerbait en na een korte dril weet Joop de vis te landen. Even meten, onthaken en op de foto: het hoeft echt niet lang te duren.
Tussen de plantjes vandaan!
Daarna breekt er een periode van relatieve stilte aan. Af en toe wat actie, maar de vissen waarvan je weet dat ze er liggen, laten zich vooralsnog niet zien. We vissen door, geconcentreerd.
Ergens halverwege een volgende drift is het Michel die op afstand een 'tik' op zijn regenboog-bössel krijgt. Voor mij is het even onduidelijk om wat voor formaat het nu gaat, maar als ik Michel hoor roepen: "'t Is een beste!" dan weet ik dat het om een serieuze snoek gaat. De vis laat zich in het begin van de dril nog niet zien. Michel wint wel wat meters lijn maar ze blijft diep en zwemt langzaam en behoedzaam weer bij de boot vandaan. Een aantal meters verderop zien we een kolk in de oppervlakte. Het verdere verloop van de dril speelt zich dan ook af in hogere waterlagen. Nog wat korte spurts worden zonder al te veel moeite door Michel geparreerd al begint zijn oude Shimano Calcutta nu wel érg bizar te krijsen. Later zou blijken dat beide lagers en de as van het reeltje compleet versleten zijn. Het is goed voor de economie zullen we maar zeggen...
Als de vis voor een tweede keer bij de boot komt, weet Michel de vis op geheel eigen wijze te landen. Ook dit keer zet de vis nog even aan precies op het moment dat Michel haar bij de onderkaak wil vatten. Hij wordt er onderhand bedreven in, want ook nu komt het allemaal weer goed. Vis binnenboord, Bössel uit de bek, opmeten: 122 cm, foto's maken, snoek releasen, dikke grijns, helemaal goed: niets meer aan doen!
Indrukwekkende onderkaak en een karakteristieke markering
Deze vis lag enkele meters vóór het plantenbed
Het was inmiddels wel duidelijk dat de snoek aan tafel was gegaan. Het was alleen de vraag of het hier ging om een eenzame snacker, of dat er nog ander tafelgezelschap aanwezig was. Wij gokten op het laatste en we kwamen niet bedrogen uit kan ik bij deze alvast verklappen.
Op de GPS konden we goed zien waar Michel de aanbeet had gekregen. We besluiten niet helemaal terug te varen naar het begin van het plantenbed, maar een honderd meter voor de plek waar de aanbeet kwam een nieuwe drift in te zetten. Ik check mijn koffer en verruil de Striker voor de 'Gouden Bössel'. Voor onze Ierland reis van afgelopen najaar vroeg ik aan Michel of Eric niet een Bössel een brown-trout-make-over wilde geven. Al vrij snel werd duidelijk dat de wereld daar op dat moment nog niet aan toe was, maar Michel had nog wel een soort van geel-oranje-gouden exemplaar liggen die met een flinke dosis fantasie wel kon doorgaan voor een 'brownie'. Michel had er twee en één daarvan mocht wel mee naar het altijd groene eiland. Uiteindelijk waren de vangsten niet wild, maar heeft het ding daar zijn visjes wel gevangen. De "Gouden Bössel gaat sindsdien altijd mee als er een dag werpend vissen op de agenda staat.
Een normaal geviste Bössel kan je met gemak een meter diep vissen. Dit lukt mij lang niet altijd en vaak schiet de jerkbait waneer ik hem binnenvis vlak onder het oppervlak van links naar rechts. Noem het kunde of onkunde, maar vandaag deed ik er mijn voordeel mee. We waren alweer een paar minuten aan het vissen toen ik mijn volgende worp inzette. Ik vis de zone voor het plantenbed uit en wederom lukt het mij niet om de jerkbait de diepte in te krijgen. Het zou niets -of juist alles!- uitmaken voor het resultaat, ik vis gewoon verder. Genoeg slack in de lijn en de Bössel wiebelt als een bezetene. Mijn kunstaas is nu geen tien meter meer van de boot verwijderd en voor mij zeer goed te volgen. Wat er vervolgens gebeurt, zal mij mijn verdere leven bijblijven, daarvan ben ik overtuigd! Zo'n twee meter achter mijn jerkbait verschijnt opeens een goudkleurige rug bovenwater, de vis zet aan en ik zie hoe haar kop het water doorklieft. Ze is slechts centimeters verwijderd van mijn Bössel. Ze aarzelt niet. Op het moment dat de vis mijn jerkbait volledig verzwelgt, kan ik haar recht in de ogen kijken. De klap die volgt kent haar gelijke niet en binnen een seconde word ik tegen de spiegel van de boot gedrukt. De oorzaak hiervan ligt in het feit dat ik mijn slip vaak net even iets strakker zet dan gemiddeld. Ietsje minder mag de volgende keer ook wel.
Mede door die strakafgestelde slip is de dril kort maar krachtig. Twee keer dendert de vis goed weg, daarna lijkt het ergste verzet gebroken. Het meest opvallende is nog wel dat we te maken hebben met een heuse two-toner. De voorzijde van deze snoek is goudkleurig terwijl de achterzijde groen-grijs is. Van enige tekening is overigens ook geen sprake: een bizarre vis. Bij meting blijkt dat ook deze vis over de 1.20 gaat, met één hele centimeter welteverstaan!
Een perfecte two-toner!
Ook dit keer schieten we snel wat plaatjes. Haast is geboden aangezien de vinnen van deze snoek rood beginnen te kleuren ten teken van stress. Eenmaal terug in het water herstelt de snoek echter zeer snel en klapt ze met haar staart de spetters water in mijn gezicht.
Ook onder water is de scheiding duidelijk zichtbaar
Ik schud twee visvrienden de hand en word nog even fijntjes op mijn trillende handen gewezen door Joop. Ik kan er om lachen. Die lach heeft trouwens nog enkele dagen aangehouden, er viel simpelweg niets aan te doen.
We varen terug om nog een drift in te zetten. Nadat Michel de boot dwars op de wind heeft gelegd werp ik twee ballen Justus-Geel, voor de insiders beter bekend als Justus-Gold, in het water en vis mijn gouden Bössel in dit voerspoor terug. Er volgt direct een aanbeet op afstand en wanneer de vis een kijkje bij de boot komt nemen kunnen we zien dat het zeker geen kleine snoek genoemd mag worden.
Deze snoek had wél een mooie tekening
Op één centimeter na geen metersnoek, maar wél een erg mooie vis.
Sommige visdag hebben onbetwist een gouden rand, dit was er overduidelijk één van. Fantastische omstandigheden voor het uitoefenen van onze hobby, een goede sfeer, mooie aantallen snoek, grote vis en een ongekend spectakel: Een dag uit duizenden. Het mooie van dit alles is dat maar één dag later hieraan een waardig vervolg werd gegeven toen Joop en Michel nog een dag samen met Klaas het water op gingen, maar dat moet Joop zelf maar vertellen.
Jorik van der Hoeven
Trackback(0)
 |
Groeten! 
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
Echt een aparte snoek trouwens ja, die two-toner. Vaak zie je ze voor een kwart verkleurd maar deze is gewoon fifty-fifty.
gr Jesse