| De magie van de rivier... |
 |
 |
 |
| Geschreven door Klaas Bolte |
| donderdag 27 mei 2010 21:45 |
|
Het is nog pikkedonker als mijn mobiel zachtjes begint te trillen. Een langzaam luider wordende beltoon geeft mij het laatste duwtje om in actie te komen: het is tijd! Mijn vriendin draait zich nog een keer om en verzucht het feit dat de laatste zaterdag van mei weer is aangebroken...
Alles verdwijnt met groot gemak in de zwarte 5-deurs VW polo, die sinds afgelopen maart mij trouw naar alle beoogde stekken vervoert. Een hele verbetering ten opzichte van de donkerblauwe Swift uit '93, die na Koninginnedag vorig jaar zijn charme ook voor mij een beetje was kwijtgeraakt... om 5.20 uur arriveer ik bij de helling, waar ook Joop als vroege vogel van het eerste uur al aanwezig is. Niet veel later volgen Michel, Ron en Jos, Jorik, Paul en Marco. Leuk om iedereen weer eens bij elkaar te hebben! Ondanks de toch vrij geringe groep van 8 fanatieke roofvissers lukt het maar zelden om met z'n allen iets af te spreken. Met vandaag gelukkig als positieve uitzondering op de regel! Er wordt al direct hardop gefantaseerd over alle fantastische vangsten die vandaag voor ons in het verschiet liggen. De heren bootbezitters hebben de gesloten tijd gebruikt om alles in en om de boot weer pico bello in orde te maken, en dat is te zien! Wat een luxe om te mogen instappen in dergelijke schuiten; het duurt nog wel even voordat ik zelf aan het bezitten van een bootje toekom, dus ik geniet van iedere dag dat ik mag instappen! De bootindeling voor de ochtend is snel gemaakt: Ron en Jos pakken samen de Marcraft, Paul en Marco de Rana, Jorik stapt bij Michel in de Monark en ik vergezel Joop in zijn Alumacraft. Het plan voor de ochtend is simpel: werpend vissen tussen de kribben met kleine dieplopende plugjes. We gokken op een paar mooie snoekbaarzen die nog strak in de kant moeten liggen op dit vroege uur. Bij het warmlopen van de motor worden de juiste hengels vast van de plugjes voorzien die het moeten doen. We varen met het 10 pk motortje rustig naar de eerste stek en zien aan de horizon langzaam een oranje bal opkomen. Boven de uiterwaarden hangen nog enkele flarden mist; het is vannacht nog fris geweest met slechts 4 graden. Toch komt het leven bij het opkomen van de zon direct op gang. Om de haverklap wordt een ganzennest gespot en de reigers lijken op sommige stukken wel opgestapeld te staan om de paaiende witvis te onderscheppen. Een prachtig gezicht in het steeds feller wordende licht. Door de regen van de afgelopen week staat er een aardige stroming op de rivier. Gelukkig maar, want zonder stroming is de actie meestal ver te zoeken. Nog voordat we een eerste worp hebben ingezet gaat mijn telefoon. Jorik belt met de mededeling dat de eerste vis van het nieuwe seizoen een feit is. Michel is de gelukkige vanger en mag direct een snoekbaars van 78 centimeter aan zijn vangstenlogboek toevoegen! Dat belooft wat! Ik hang snel op om mijn eigen geluk te kunnen beproeven. De eerste worpen met mijn nieuwe setje zijn nog een beetje onwennig; de hengel is wat stugger dan mijn vorige stokje en hierdoor krijg je een iets andere timing van je worp. Na 10 minuten eindigt iedere worp echter al strak tegen de kant aan, waarna het plugje direct langs het aflopende talud wordt gestuurd. Uit mijn ooghoek zie ik Joop plotseling hard aanslaan, hangen! De 2.40 meter spinhengel buigt diep door wanneer de vis haar eerste run neemt. 'Dit is een dikke' zegt Joop rustig. De vis knalt onder de boot door, rechtstreeks de hoofdstroom in. Niets aan te houden. Meters lijn worden van de spoel getrokken. Gelukkig werkt de slip naar behoren en in combinatie met de strakke spinhengel lukt het Joop de zware tegenstander langzaamaan dichterbij te krijgen. Ik heb inmiddels plaatsgenomen achter de stuurknuppel om indien nodig te kunnen bijsturen, en schiet enkele mooie platen van de dril in het vroege ochtendlicht. De vis blijft diep en we weten beide nog niet om welke soort het gaat. Er wordt tegenwoordig ook regelmatig meerval gevangen hier, dus wie weet... dan komt ze plotseling omhoog en verschijnt er een grote kam die het oppervlak doorbreekt. Een buffel van een snoekbaars heeft het kleine jointed shadrapje tussen de kaken genomen. Ik bedenk me geen moment en duik bovenop de gigant, die uitgeteld naast de boot ligt. Één hand om de staartwortel en de ander onder de imposante buik til ik haar voorzichtig het water uit. 'YESSSS!!!' schalt het over het water, 'Wat een BAK'! Je kunt je seizoen slechter beginnen... snel schiet ik een paar plaatjes van deze droomvis, die in perfecte conditie is. Geen schubje verkeerd en de kam fier omhoog. Een breed grijnzende Joop maakt de foto compleet. Plugje wordt uit het scharnier gewipt, snel het meetlint erlangs: 94 cm! Een echt superkasteel van de rivier, zo vang je ze maar zelden! Ik stuur de boot een kribvak in en leg ons uit de stroming, waar Joop de vis langzaam aan de staartwortel door het water beweegt om haar weer op krachten te laten komen. Lang heeft ze niet nodig: met een grote klap van haar staart zoekt ze na 20 seconden de diepte weer op! We kijken haar nog even als in een roes na, en bekronen deze vangst daarna met een high five en vreugdekreet. He-le-maal top! De andere mannen worden per sms even voorzien van de nodige info. Binnen 10 seconden hangt Paul al aan de lijn: 'dat méén je niet?!'. Vijf minuten later hebben we iedereen even gesproken en is het tijd om terug te keren naar de orde van de dag; we komen tenslotte voor een hele dag vissen en niet voor één vis, hoe mooi deze ook is. De klok slaat half 8 als we ons vierde kribvak aandoen. Tot nu toe is het gebleven bij die ene aanbeet voor Joop. Deze krib is iets korter waardoor er een aparte keerstroom ontstaat in het kribvak zelf. Terwijl we beginnen bij de kribkop zie ik in die keerstroom ineens een enorme kolk aan het oppervlak. Heb ik het wel goed gezien, of is het gewoon een draaikolk? Een minuut later hetzelfde verhaal: een grote kolk midden in de keerstroom. Jagende roofblei? Moet wel een beste bak zijn dan. Naarmate we verder het kribvak in varen kom ik binnen werpafstand van waar ik de kolk steeds zie. Ik hang een aruku shad in de speld en werp hem precies twee meter voorbij de plek. Direct na de landing begin ik rap de aruku binnen te draaien, maar hier krijg ik bijna de kans niet voor. Opnieuw is daar de kolk en nu sta ik direct met een gevaarlijk kromme hengel in handen! Jezus wat een kracht zit hierachter, ik heb even moeite om mijn evenwicht te vinden en een stabiele houding aan te nemen om het gevecht aan te gaan. De 12/00 Power Pro lijn schiet door het oppervlak rechtstreeks richting de boot. Ik steek de punt van mijn strakke 2.20m HS signature troller zo diep mogelijk in het water wanneer de lompe vis onder de boot door duikt en vol voor de hoofdstroom gaat. Joop hoeft de boot niet eens te draaien, we worden gewoon op sleeptouw genomen door dit monster! Ik lach wat ongemakkelijk en Joop kijkt gespannen mee terwijl ik besef dat ik werkelijk niks heb in te brengen tegen deze vis. De krachtpatser sleurt ons mee stroomafwaarts en wij volgen. Hengel staat constant tot in het handvat krom, wat een geweld aan de andere kant van de lijn. Plots komt de vis tot stilstand en Joop manoeuvreert de boot tot pal boven haar. Ik hang vol in de hengel maar krijg er weinig beweging in. Dan ineens komen er allemaal bellen aan het oppervlak, geen kleine belletjes maar echt serieuze bellen! Wow wat zal dat betekenen... grote meerval? Dan gebeurt het: de zware vis neemt een nieuwe run en speert er als een gek vandoor. De hengel gaat nóg krommer, totdat deze met een zwiep weer recht veert en ik bijna achterover de boot uit val. 'NEE!!!!! Potverdomme, dat meen je niet!'. Ook Joop kijkt verslagen en leeft met me mee. Ik draai langzaam binnen en merk dat de aruku er nog aan zit. Eenmaal binnenboord zien we het euvel; de nieuwe gamakatsu's die ik er in de gesloten tijd op heb gezet blijken de enorme druk van de vis niet aan te hebben gekund. Twee haakpunten zijn volkomen rechtgebogen! Wat een dikke pech. Ik zit er echt even helemaal doorheen en sta een potje flink te balen. Dit had al direct dé vis van mijn seizoen kunnen zijn. Het hoort er helaas allemaal bij, you win some you lose some... Joop baalt met me mee maar weet de knop weer voor ons om te zetten. Voor de afwisseling gaan we even trollen en we pakken een mooie lange buitenbocht waar net iets meer stroming staat. Langzaam tuffen we stroomopwaarts tegen de stroming in. Ik zit aan de onderkant talud met een dieplopende bomber, terwijl Joop een bol illex plugje in de kant laat meelopen. Ik ben nog in gedachten verzonken en niet helemaal scherp, wat direct resulteert in een keiharde vastloper... hè ook dat nog! Terugvaren brengt geen soelaas en ook aankloten met de kunstaasredder op 4 meter diepte in de volle stroming geeft niet het gewenste resultaat. Uiteindelijk probeer ik de boel hard los te trekken, maar het obstakel toont zich sterker dan mijn lijn. Kan er ook nog wel bij. Ik knoop er een nieuwe onderlijn aan terwijl Joop rustig het trollen hervat. Binnen 10 meter knalt zijn spinhengel krom. Direct actie in het oppervlak; een dikke winde laat weten niet te willen meewerken! Wat een sport levert deze vis op het lichte materiaal, midden in de stroming! Joop geniet met volle teugen en even later wordt de stevige winde met de buiklanding binnenboord gehaald. Wederom een perfect exemplaar, en met 66 cm ook een serieuze vis! Na de fotosessie wordt ze netjes teruggezet en zien we de hoge rug binnen enkele seconden uit ons zicht verdwijnen. Door de winde worden onze zinnen weer verzet en is de concentratie weer terug. We trollen het kantje af, wat voor mij nog een leuke baars oplevert op een salmo hornet, voordat we weer gaan werpen. De zon staat inmiddels al een stuk hoger en is in kracht flink toegenomen. Tijd om de trui uit te doen. Pet en zonnebril moeten voor de nodige bescherming zorgen. Een half uurtje later gaan ook de schoenen uit en staan we lekker blootvoets te werpen. Wat is het goed toeven met dit weer! Al laat het vissen wel wat te wensen over; het laatste uur geen aanbeten meer. We maken een kort belrondje en leren dat het ook bij de anderen enigszins stilvalt. De ochtend is wel productief geweest met in totaal 9 snoekbaarzen, 12 baarzen, 3 windes, 4 snoeken en 1 roofblei. De grootste snoek was voor Jos met 102 cm op een aangrenzende put. Wij besluiten ook een poging te gaan wagen op snoek op een grindput. Een stief kwartiertje later varen we de put op. Het is er doodstil en ligt er verlaten bij, het water heeft een kalme kabbel en is kraakhelder. Links en rechts zien we grote pompebladeren en lelies, afgewisseld door wat fonteinkruid. Twee kleine steigers en een voorbijvliegende ijsvogel maken het idyllische plaatje compleet. Deze plas heeft iets mystieks... we trollen een rondje om het bodemverloop wat beter in beeld te krijgen en komen erachter dat de diepte varieert van anderhalf tot negen meter in het midden. Het bodemverloop is grillig en redelijk midden op de plas ligt een groot plateau van 2 meter diepte met flink wat fonteinkruid erop, wat tot ongeveer 50 cm onder het oppervlak reikt. Hier moet snoek liggen! Joop pakt een grote shad en ik hang de bössel aan de speld. Op de electromotor schuiven we heel langzaam langs de rand van het plateau. Plotseling een schim achter mijn bössel, of verbeeld ik het me nu? Nee, hij zit er echt achter, een boomstam van een snoek volgt de bössel op luttele centimeters! De adrenaline giert werkelijk door mijn aderen en ik wissel een paar tikken af met het stilhangen van de jerk. De snoek blijft iedere beweging van de jerkbait volgen en raakt met zijn bek de achterste dreg bijna aan! 'Joop', fluister ik, 'Joop, moet je kijken, dikke meterbak'. Ik heb nog 5 meter om de snoek, die ik zo op 115 cm schat, te verleiden tot een aanbeet. Ik besluit de bössel ineens flink te versnellen en dan weer te laten stilhangen. Tik... tiktiktiktik... WHAM! In volle vaart schuift de ruime metersnoek volledig over het arme bösseltje heen. Ik wacht geen seconde en hark de St. Croix jerkstok met veel kracht naar achteren. Maar in plaats van een zware weerstand te voelen, vliegt de bössel het water uit en rakelings langs mijn hoofd om achter de boot weer te landen. De snoek blijft even als versuft om zich heen kijken, maar kiest dan snel het hazenpad. AAARRRGHHHHH! Dit kan niet waar zijn! Zwaar gefrustreerd blijven we nog een half uur hangen op deze plek, in de hoop de dame alsnog te kunnen strikken. Helaas, het mag niet baten en onverrichter zaken keren we terug naar de rivier. We zetten koers richting een strandje waar we de gezamenlijk lunchpauze houden en de bootindeling op zijn kop gaat. Jorik heeft, als altijd, voor een culinaire verrassing gezorgd door voor iedereen broodjes knakworst te verzorgen, compleet met mosterd. Ook de witbiertjes die Joop heeft meegenomen vinden gretig aftrek en iedereen geniet met volle teugen in de stralende zon. Inmiddels in korte broek, want de thermometer laat 23 graden zien. Je zou bijna vergeten dat er ook 's middags nog gevist gaat worden... De middag duik ik bij Ron in de Marcraft en worden de overige combinaties gevormd door Paul & Jorik, Michel & Marco en Joop & Jos. Het is half 2 en we hebben om 5 uur weer afgesproken bij de helling. De felle zon in combinatie met het warme weer doen ons besluiten om verticalend ons geluk te beproeven. Een spelletje dat weer een totaal andere aanpak vraagt. De verwachting is dat de snoekbaars is afgezakt naar dieper oorden door de felle zon. We laten de electromotor vlak achter een kribkop zakken en zoeken op de dieptemeter het diepe gat op dat er vlak achter ligt. Hier laten we onze shads dan fanatiek huppelend de taludrand op en af gaan. Het is Ron die de eerste actie krijgt in de vorm van een lichte verzwaring op de top. Zonder nadenken tikt hij aan op een mooie vis, de eerste van een hele serie zo blijkt later. Allemaal leuke snoekbaarzen van tussen de 50 en 65 centimeter, het gat ligt er vol mee zo lijkt wel. We pakken beide 4 vissen en verkassen dan naar een volgende plek, waar hetzelfde spelletje begint. Opnieuw haakt Ron de eerste vis, dit keer een serieuze. Flinke stompen op de top geven aan dat dit onmiskenbaar een grote snoekbaars moet zijn. Ik draai snel mijn shadje binnen, maar deze wordt onderweg bruut gekaapt! Hangen! Ook geen misselijke vis, met felle uithalen wordt het Titan verticaalstokje goed getest. Ik probeer kort te drillen zodat we ons op Ron's snoekbaars kunnen richten. Gelukkig lukt dit en kan ik even later een prachtig getekende baars van rond de 45 centimeter landen! De foto en meting maar even achterwege gelaten en terug naar het gevecht van Ron, die aan de winnende hand is. De snoekbaars is lang diep gebleven maar laat zich nu voor het eerst zien. Het tweede échte kasteel van de dag ligt voor mijn ogen uitgeteld naast de boot. Ook deze is snel geland, op de foto gezet en gemeten. Met 92 centimeter opnieuw een reus! Wat een weelde vandaag. Het lijkt niet op te kunnen... De snoekbaars wordt snel teruggezet en er wordt weer een kort belrondje gemaakt. Ook Paul blijkt een echte bak te hebben gescoord, een roofblei van maarliefst 81 cm! Wat is het toch tof dat er zo veel verschillende vissen tussendoor lopen vandaag, en de kwaliteit laat trouwens ook niks te wensen over! Genieten geblazen. Het is inmiddels half 5 en we hebben nog tijd voor één laatste stek. Ik stel Ron voor om even terug te gaan naar de stek waar ik 's ochtends de gigant verspeelde door mijn uitgebogen dreg. Het blijft toch knagen als je zo'n monster verspeelt. Ron stemt in en tien minuten later zijn we ter plaatse. Het is opvallend rustig op de stek, bijna té rustig. Geen watervogels in de buurt, de wind is volledig weggevallen dus ook geen kabbel, enkel de stroming van de rivier en de keerstroom binnen het kribvak. Wat hang ik in mijn speld... hmmm... ik zoek iets zwaarders met grotere dreggen om nog eenmaal voor de grote bingo te gaan. Mijn oog valt op de mann's stretch van 15 cm die ik vanochtend bij het scheiden van de markt nog snel in de koffer had gegooid. Een slag groter en met dreggen maatje 1 i.p.v. 4 of zelfs 6. Dat moet hem worden. Rustig binnenvissen en af en toe twitchen. We naderen de plek des onheils en ik krijg van Ron het voordeel van de eerste worp. De mann's landt op exact dezelfde plek als vanochtend de aruku... ik maak twee slagen met de molen... nog eens twee... even stilhangen... weer twee... dan nog eens vier... er gebeurt niets. Met tussenpozen draai ik de plug binnen tot vlak bij de boot. Ik zeg nog tegen Ron 'Gooi maar in hoor, hij zit er vast niet meer'... dan, terwijl de mann's stretch langzaam richting oppervlak stijgt op 3 meter van de boot, verschijnt er uit het niets een ENORME muil die het 'kleine' plugje in een keer volledig verzwelgt! 'MEERVAL!!!' roepen Ron en ik naar elkaar. En wat voor één! Dit gaat over de 150 cm, dat konden we zo zien. Gruwelijk wat een aanbeet! Ok, knop om, focussen op de dril, want die gaat even duren, dat is zeker. Ron heeft alles al binnenboord gehaald en zit bij de motor om in te grijpen indien nodig, terwijl hij met de camera de dril begint te filmen. Ik moet alle zeilen bijzetten om enige druk op de zware vis uit te oefenen. De hengel staat bijna constant in standje 'buigen of barsten', en de slip één tikje lichter dan vanochtend, in de hoop dat de dreggen niet zullen uitbuigen. Er verstrijken meerdere spannende minuten, waarbij ik letterlijk alle hoeken van twee kribvakken te zien krijg. Daarna duikt ze de hoofdstroom weer in, wat op zich vrij van obstakels is maar waar af en toe een fors vrachtschip voorbij komt. Ik zet zo veel kracht als de zingende 12/00 Power Pro voor mijn gevoel aan kan. Na 15 minuten een eerste glimp van het bakbeest aan het oppervlak, gevolgd door een enorme kolk en een run waarbij zonder enige moeite weer 20 meter dyneema van mijn spoel verdwijnt. Ron stuurt af en toe bij en legt ons weer keurig boven de meerval, waartegen ik zonder boot en zonder degelijke vismaat die je te hulp kan schieten natuurlijk volkomen kansloos zou zijn geweest. Het lijkt zijn vruchten af te werpen en de meerval komt steeds vaker even aan het oppervlak. Wat een kop... en hoe ga ik dat bakbeest in godsnaam landen??? Ron heeft alles al klaargelegd en plek gemaakt in de boot om de vis te landen. Onthaakmat ligt erbij voor zover die nog enigszins dienst kan doen bij dit formaat vis. Na 25 minuten geeft ze het op. De laatste bellen komen omhoog, gevolgd door het imposante lijf met lange staart. Nu pas zien we de volledige lengte van deze gigant en we stellen onze schatting al snel bij naar 175 cm... Ron is een held wanneer hij zonder twijfel de meerval met beide handen midden in de bek aan de onderkaak pakt. Ik gooi snel mijn hengel aan de kant en help Ron om de ontzettend zware vis binnenboord te krijgen. Ze moet even over het dode punt heen, maar dan glijdt ze toch de boot in, precies met haar lijf op de onthaakmat. 'YIEHAAAAAA!!!' schalt het over het water! Wát een kick! Eerst even onthaken, of...? Ik zie de plug nergens meer in de bek zitten. De mann's stretch is na de landing gewoon uit de bek op de bodem van de boot gevallen! Eindelijk eens mazzel! De fotosessie is kort maar Prachtig en dan komt het spannende moment; de meting. Onze meetlinten gaan maar tot 150 cm, dus er is enigszins geïmproviseerd, maar de meest nauwkeurige meting die we konden doen bracht een ontzagwekkende lengte van 184 cm aan het licht!!! Wauw wauw wauw, helemaal super! Ron vaart de boot snel een kribvak in en legt ons even in de ondiepte vast. Ik spring direct de boot uit en het water in, waar we samen de vis in tillen met behulp van de onthaakmat. Ik ben even volledig van de wereld als ik in kniediep water met een vis in handen sta die nota bene maar 10 centimeter kleiner is dan ik! De meerval heeft een paar minuutjes nodig om bij te komen van de (in)spanning, maar dan voel ik de kracht in haar lichaam terugkeren. Haar staart spant zich en beweegt soepel heen en weer, klaar om weer de stroming in te duiken. Ik geef haar een laatste duw in de goede richting en als een soort slang verdwijnt ze uit het zicht. Even sta ik als een klein kind te juichen en te springen in het water. Wat een fenomenale afsluiting van deze toch al meesterlijke en zeer relaxte visdag! We beseffen allebei dat het niet beter kan worden dan dit en varen linea recta richting trailerhelling, waar de anderen al zijn gearriveerd. We zeggen nog even niks en doen net alsof er niets bijzonders meer gebeurd is deze middag... De dag wordt afgesloten met een overheerlijke BBQ bij Michel in de achtertuin. Het weer is ons nog steeds gunstig gezind en we kunnen nog prima in korte broek buiten zitten, genietend van een biertje en een goed stuk vlees. De vangsten van vandaag worden nog eens doorgenomen, waarbij het ene verhaal nog mooier is dan het ander. Ook de missers, volgers, en die ene beuk die doortrilde tot in het handvat maar die helaas niet werd gehaakt komen voorbij. Michel pakt de laptop erbij en één voor één gaan de memorycardjes van de camera's erin. Iedereen heeft goed vis gevangen vandaag en de 'honger' na het lange wachten in de gesloten tijd is voorlopig even gestild. Tot de laatste memorycard aan bod komt. De twee negentiger snoekbaarzen waren een ieder bekend, maar worden toch verwelkomd met de nodige 'oeh's' en 'ah's'. Dan ineens begint er een filmpje van een dril. Ron en ik kijken elkaar aan en wachten op de reacties die komen gaan, en weten allebei: deze pakken ze ons NOOIT meer af!
Al zit er maar één zo'n dag bij aankomend jaar en blank ik alle andere dagen, dan is mijn seizoen meer dan geslaagd!!! De plaatjes mag je er zelf bij dromen... Succes en vooral heel veel plezier toegewenst in het aankomende seizoen. groet van Klaas. Trackback(0)
Commentaar
(6)
...
geschreven door André , mei 27, 2010
rillingen over m'n rug
geschreven door jesse hebing , juni 02, 2010
Klaas jongen, wat heb je hier een schitterend verslag geplaatst!!! Echt een enorme dosis sfeer in verpakt en voor de doorgewinterde routinees onder ons ook zeer herkenbaar denk ik. Dit zijn de dagen waar je het voor doet, hoewel ze meestal maar weinig voorkomen.... Ondanks dat het fictie is, vind ik dit verhaal vele malen beter dan de doorsnee verhalen op internet waarbij wél daadwerkelijk grote vissen zijn gevangen!
Grote klasse jongen! Voor wat betreft het schrijven belooft het dus ook heel wat dit jaar. Ik ga het iig op de voet volgen. We moeten snel eens een dagje gaan plannen zoals toen op de Maas. gr Jesse
sfeertje...
geschreven door Jorik , juni 02, 2010
Heren!
Je hebt van die dagen die de absolute perfectie naderen en deze weergave dekt die lading volkomen. Ik kan nu alweer uitkijken naar zo´n voorjaarsdag en vooral naar de afsluiting ervan. Afgelopen maandag waren de vangsten wellicht niet zo divers, maar de vissen waren beduidend minder fictief! De krassen en schrammen op mijn linkerhand herinneren mij eraan dat het geen droom was. Twee vissen over de magische grens en alsof het allemaal niet op kon een derde op de dinsdag. Ik hoef mijn ogen niet eens te sluiten om weer die grote gouden kop te zien die zonder enige aarzeling uit het water kwam om ´the one and only` gouden bössel overdwars in haar greppel te doen verdwijnen. Het staat op mijn netvlies gebrand en het lijkt voorgoed te zijn. Trillende handjes en een grijns van oor tot oor, het zijn de momenten waarvoor je het allemaal doet nietwaar? Groeten Jorik
Net echt
geschreven door bertus franzemeijer , juni 09, 2010
Hey Cloaca!
mooi verhaal, waar haal je de tijd en energie vandaan! verschillende mensen belden mij op om te vragen 'hoe die gasten van predatorteam dat geflikt hadden'! Realistisch dus! Ben benieuwd naar de verslagen van de opening.... Groeten Frans
Realistisch?
geschreven door Bolti , juni 14, 2010
Bedankt voor de leuke reacties allemaal!
@Frans: leuk om te horen! Laten we hopen dat er dit jaar zo'n dag tussen zit, dat zou echt te gek zijn. De opening kwam al een behoorlijk eind in de buurt; niet zo zeer qua aantallen, maar zeker zo bijzonder! Wanneer de verslagen volgen weet ik niet precies, maar ik ben net zo benieuwd als jij!  We spreken elkaar! Groeten, Bolti |
| Laatst geupdate op maandag 09 augustus 2010 12:38 |
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
Al is het aleen maar om het water te zien "lopen",ga ik bijna dagelijks even bij de rivier kijken.
De stroming is zó belangrijk voor de hele rivier cultuur,maar zeker ook voor de hengelaar.
Prachtig verhaal, van een aantal echte liefhebbers.
Groeten, André.