|
Na een lange vorstperiode die voor de meeste vissers wel oneindig leek te duren, is nu eindelijk de dooi aangebroken. Langzaamaan verdwijnt de ijslaag en worden de visgronden weer bereikbaar. Een typische wintervisserij voor deze omstandigheden is het vissen op snoek met dood aas. Een diepgevroren sardine of baars weet de meest passieve snoek nog wel eens te verleiden. Eind vorig jaar ging ik met Frans op pad om te kijken of de vis wel interesse had. Om het helemaal een uitdaging te maken, vertrokken we naar een water waar zowel Frans als ikzelf nog nooit viste.
Het was al weer een tijdje terug dat Frans en ik samen op pad gingen. Toch lijkt het contact wat je met je visvrienden hebt niet echt te veranderen. Binnen no-time zijn we al pratend in Frans' geliefde BX op weg naar het viswater voor vandaag. Voor de afwisseling een keertje niet met de boot, maar lekker basic vanaf de kant. Lange hengels in het foudraal, stoeltjes en proviand mee en maar zien wat de dag brengt.
Als we in het bijna-donker aankomen bij de kleine jachthaven hangt de mist als een sluier over het water. In deze schemering maken we ons materiaal op orde. Dit duurt bij mij overigens beduidend langer dan bij Frans, die zijn rodpod uitgeklapt en wel, compleet met swingers en optonics zo van de achterbank van zijn auto haalt. Als ik even later ook zover ben en de koffie voor ons beiden inschenk, prikt het zonnetje net door de wolken heen.
Mooi beeld van het viswater Er hangt een ongekende rust op deze plek. Ook onderwater lijkt het uitgestorven te zijn en daar mag wat ons betreft wel verandering in komen.
In de verte zijn het enkele meerkoeten die voor het eerst van zich doen spreken. Al duikend en weer bovenploppend zijn ze op zoek naar voedsel. Even later zijn het andere zwarte vogels die het wateroppervlak in beroering brengen. Vele tientallen aalscholvers jagen tussen de plezierjachtjes op de vis die een veilig heenkomen dacht te hebben gevonden in deze haven. Zo heel veilig is het hier blijkbaar niet.
Plotseling zien we enkele meters bij ons vandaan een snoek door het water schieten. De vis laat een indrukwekkende kolk achter, maar lijkt verder niet geïnteresseerd in het aangeboden aas. 
Frans wacht geduldig af
Nu is het vissen met dood aas natuurlijk echt een doorzetters-spel. Het draait allemaal om vertrouwen hebben in je aas en aaspresentatie én erop vertrouwen dat die ene snoek het uiteindelijk ook weet te vinden.
Na een paar uur zie ik mijn dobber, waaronder een inmiddels ontdooide baars in een takel hangt, zenuwachtig bewegen. Ik was er toch vrij zeker van dat de ingevroren baars op het moment dat ik deze aan de haak prikte zo dood als een pier was, dus er was daar onder water iets dat geïnteresseerd was. De dobber schokt, verdwijnt half onder, komt weer terug naar boven en zo herhaalt zich dit een paar keer. Van een echte aanbeet is helaas geen sprake, want als ik langzaam de lijn op spanning breng, voel ik geen enkele weerstand. Misschien dat een baars wat aan het spelen was met het schuifloodje onder de dobber. Veel meer kunnen we er niet van maken. Jammer maar helaas zullen we maar zeggen.
Er komt wat leven in de brouwerij op het moment dat ik de baars met de enkele haak in de neus monteer en heel langzaam langs de kade ga lopen met de hengel in de hand. Ik geef een meter of tien lijn en neem telkens een vijftal kleine stappen, waarbij ik de baars door het water trek. Vervolgens stop ik met lopen en laat de aasvis weer naar beneden dwarrelen. Op deze manier probeer ik tergend traag, maar wél actief de kant af te vissen. Binnen vijftien meter is het raak.
Ik voel weerstand en zie de dobber onder water verwdijnen. Ik geef wat lijn mee, om na een paar seconden weer contact te maken en de haak te zetten. Het voelt direct goed aan en mijn 12 voeter buigt heerlijk richting de vis. Dit is een snoek en een mooie ook! Na een korte dril geeft Frans het landingsnet aan en kan ik de vis netjes scheppen vanaf de kade. Inmiddels heeft mijn vismaat de onthaakmat in gereedheid gebracht zodat het onthaken, meten en foto's maken zeer weinig tijd in beslag neemt. Eén meter en vier centimeter meet de vis, een prachtige beloning voor erg lang wachten. 
Een liefhebber van een actieve(re) baars
Zodra ik de vis in het water laat zakken, zoekt ze met enkele krachtige slagen van haar staart de diepte weer op. Uitermate tevreden schud ik Frans de hand. We drinken nog maar eens een bak koffie en we hopen op meer, maar uiteindelijk bleek dit de enige vis van de dag te zijn. Wél een hele mooie natuurlijk! Jorik van der Hoeven
Trackback(0)
 |
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
En frans,had je een feestje gehad dat je zo lamballerig in dat stoeltje zat?